Geçtiğimiz günlerde birkaç yerde bir haber okudum. Olayın özeti kısaca, küresel ısınmanın yolaçtığı ısı artışı sonucu eriyen buzular deniz seviyesini yükseltecek. Bunun sonucunda da birçok kara parçası sualtında kalacak. Bu aslında yeni bir bilgi değil. Uzun yıllardır tartışılan bir konu. Haberde buna önlem olarak deniz ve okyanusların üzerinde kurulması düşünülen "yüzen şehirlerle" çözüm arandığı yazıyordu. Lilypad denen bu şehirlerde adeta yaşayan canlılar olacakmış. İhtiyacı olan enerjiyi kendi üretecek, insanların yaşaması için ihtiyacı olan gıdalar için sualtı çiftlikleri kurulacak. Tüm bunları okuyunca önce Jules Verne’nin Yüzen Şehir isimli kitabı geldi aklıma. Sonra ise benim için gelmişgeçmiş en güzel bilimkurgu dizilerinden olan SeaQuest’i anımsadım. İkisi de yıllar öncesinde su yüzeyinde ve sualtındaki yaşam üzerine kurgulanmıştı. Üstte bahsi geçen haber sadece bir tasarım şimdilik. Bu fikir hayata geçer mi bilmiyorum ancak korkulan olursa geleceği şimdiden hayal edebiliyorum sanırım…

Geçenlerde futuristik bir habere rastladım internette. Norveç’in Svalbard adasında toprağın altına bir bina inşa edilmiş. Ada Kuzey Kutbuna yakın olduğu için buzullarla kaplı doğal olarak. İnşa edilen binanın yapısı ise biraz garip. Nükleer bomba saldırılarına bile dayanıklı olan, hatta büyük doğal felaketlerden sonra bile ayakta kalabilecek olan binanın içi tohumlarla dolu. Aslında yapılan iş tamamen geleceğe yatırım. Son yıllarda çok sık konuşulan küresel ısınmanın gerçek olması veya tahmin edilemeyen büyük bir doğal felaket karşısında ayakta kalabilmek için yapılan bu çalışma tamamlandığında büyük bir "bitki gen bankası" olacak. Dünyanın dört bir yanından, devletlerin izniyle toplanan her bir bitkinin tohumları buraya toplanarak korunması amaçlanıyor. 4.5 milyon tohum alabilecek kapasiteye sahip SGSV, 9 milyon dolara malolmuş.   

Herşey doğar, gelişir ve yokolur… Bu devirdaim insanlık nesli için de geçerli kuşkusuz. Peki biz olmasaydık dünya nasıl olurdu acaba. Birkaç yıl önce televizyonda izlediğim ve adını hatırlayamadığım bir belgesel buna bir cevap veriyordu. Anlatılan konu Avrupa’nın doğasıydı. Sanırım Polonya’nın sık ormanlarından birinin derinliklerinde savaş döneminde sınır karakolu olarak kullanılan bir binayı gösteriyordu. Bina geçen sadece 50 yıladan biraz fazla zamanda çökmeye yakın bir hal almıştı. Duvarlarından otlar yeşermiş. Çürümüş demir dolaplar hayvanlara barınak olmuştu. Profesör Alan Weisman da tam olarak bu konuda hakkında yazdığı “World Without Us” isimli kitabında doğanın “herşeye rağmen” kendini kurtarabileceğini söylüyor. Aynı belgeselde anlatıldığı gibi. Geçtiğimiz yıl birçok yerde işlenen bu konu yakın ve uzak gelecek hakkında birçok gerçekçi ipucu sunuyor. Tahminlere göre 5 milyar yaşındaki dünyamızın insanlar olmadan yaşayacağı tahmini 4.5 milyar yılda neler olacağını ayrıntılarıyla anlatan güzel bir tercümeye buradan ulaşabilirsiniz.